و شهوت و دانش و شهرت از دستش رفته و چيزى ، جز بدنى مريض و عليل و گوشت و استخوانى پوسيده و قلب و روحى مرده و پرونده‌اى سياه و باطل ، برايش نمانده و دقايقى چند با مرگ فاصله ندارد ؛ در حالى كه پاسخى براى سؤالات دادگاه‌هاى برزخ و قيامت در اختيارش نيست و جاى عذرى در برابر غفلت و غرور و بدبختيش ندارد ! ! روز بيداريش روزى است كه غرورش را فرو نشانده‌اند ، پنجهء مرگ تمام هويّتش را گرفته است ، بين او و برزخ پرده برداشته شده است ، تمام اموال او به اولاد ناخلف و بىتربيتش منتقل شده است و كارى از دست احدى ، حتى عزيزترين افرادش برنمىآيد كه آن بيدارى در آن موقعيت ، كم‌ترين سودى براى او ندارد ، گرچه حالت توبه به او دست دهد . در اين زمينه به قرآن مجيد با كمال دقت توجّه كنيد : [ وَ لَيْسَتِ التَّوْبَةُ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئاتِ حَتَّى إِذا حَضَرَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قالَ إِنِّي تُبْتُ الْآنَ وَ لَا الَّذِينَ يَمُوتُونَ وَ هُمْ كُفَّارٌ أُولئِكَ أَعْتَدْنا لَهُمْ عَذاباً أَلِيماً ] « 1 » . و براى كسانى كه پيوسته كارهاى زشت مرتكب مىشوند ، تا زمانى كه مرگ يكى از آنان فرا رسد [ و در آن لحظه كه تمام فرصت‌ها از دست رفته ] گويد : اكنون توبه كردم . و نيز براى آنان كه در حال كفر از دنيا مىروند ، توبه نيست . اينانند كه عذابى دردناك براى آنان آماده كرده‌ايم . آرى ، وقتى چشم دل از تماشاى حقيقت ببنديم و از ديدار حضرت دوست ديده برداريم و فراموش كنيم كه صاحب جهان و مالك همهء آشكار و پنهان ، وجود مقدّس اللّه است كه صفاتش در قرآن مجيد تحت اين عناوين آمده :

--> ( 1 ) - نساء ( 4 ) : 18 .